YOK/SUN/LUĞUM...

                                   (...) insan uyuyabilir, lâkin "zaman" uyumaz !

                                .. gözleri açık insandan "görüyor" anlamı çıkmaz !

                                      .. h i ç b i r sorunun sadece bir cevabı olmaz !

.. bir gülüş ne kapılar açar da kapı bunu anlamaz !

DUYGU

Duyguların bedeli yoktur. O yüzden karşılığı beklenmez. Bekliyorsanız eğer, duygularınızın sahiciliğini bir yoklamanız gerekir.

Sevdiğiniz kişi tarafından sevilmediğinizde, terk edildiğinizde, ya da aldatıldığınızda acı çekmeniz, mutsuz olmanız, hayal kırıklığına uğramanız doğaldır ama öfkelenmeye, kin gütmeye, öc almaya hakkınız var mıdır? Artık sevmediğiniz birinin sizi onu sevmeye mecbur edemeyeceğine nasıl inanıyorsanız, birlikte olmayı daha fazla arzu etmediğiniz birinin onunla kalmanız konusunda ısrarcı olmaması gerektiğini nasıl düşünüyorsanız, sevdiğinize karşı da aynı ölçülerde âdil olmayı öğrenmeniz şarttır.

Acıyı atlatmanın, çıkış yolu bulmanın çözümü herkes için farklıdır. Kimi, kendinden çok genç karısı tarafından aldatılan Alberto Moravia gibi “durumu entelektüalize etmeye” çalışır kimi İvan Bunin’in sevgilisi gibi kaçıp uzaklaşmakta bulur çareyi.

Peki, sevdiğinizin içindeki ‘insan’ın umursamazlığıyla, sizi hiçe saymasıyla kırılıp yaralanırsanız; geçmişteki rüyanızın, ömrünüzün sonunda bile dönüp baktığınızda hatırlayacağınız güzelliğiyle dudağınıza yerleşecek tebessümü çalındıysa ne yaparsınız?

O zaman belki bambaşka bir âleme, maddeye değil mânaya sığınırsınız.

Edebiyat, her an her yerde karşınıza çıkabilecek insanların iç yüzüne de ayna tutar çok zaman. Kendini saf gösteren kurnazların, geleceğe dair planları veya küçük hesapları için herkesi kullanmaktan kaçınmayanların, çıkarları uğruna uyumlu rolü oynayanlarını daha çabuk anlarsınız.

Yine de onların silahlarıyla mücadele etmezsiniz.

Çünkü maddeden soyunduğunuzda yalnızca vicdandan ibaret kalacağınızı bilirsiniz.

ACI

Öyle uzun ki dünya; katlanmaya, kıvrılmaya, açılıp çarşaf olmaya, mümkündür, yol yapmaya bir ömür, yol almaya...

Kuşkusuz; benim de yaban bir çığlığım vardı ya, çok zaman oldu, teslim ettim rüzgâra... Gayrı haricimde dönüyor, dönüyorsa dünya.

                                                     GÖREMİYORUM

 Her durumda birbirinden farklı göz kusurlarına sahipmişiz gibi, kimi zaman uzağı, kimi zaman yakını görmekte zorlanıyoruz. "Zannettiklerimizle" yaralıyoruz hayatlarımızı, umduklarımız birer arzudan ibaret olsalar da onların gerçek olduğuna inanabilecek kadar astigmat bakıyoruz hayata, onun getirdiklerine ve getirdiklerinin içinde rol alanlara...

  Oysa gördükleriniz gerçek değiller belki; belki yanılıyorsunuz; belki hepimiz birbirimiz hakkında yanılıp duruyoruz; belki tanrı hepimizi dünya adında bir sualtı ülkesine gönderdi, hepimiz birbirimizi tıpkı su altındaymış gibi kırılmış perspektiflerle görüyoruz; belki de yüzüyoruz biz ama yürüdüğümüzü sanıyoruz.

IŞIK VE SEVGİYLE..

Işık Ve Sevgiyle; yalnızca insani masumiyetlerini sürdürebilenlerin, şarkılarımın satır aralarında hissedebilecekleri, başka türlü bir hayata açılan koridorun giriş şifresi..

Bu bir öykü...
Her gün olağanüstü
Görüntüler arasında
Yaşayanların öyküsü..
Hayatın öyküsü......

Herşeye benzeyebilir hayat !...
Buğulu bir çiçeğe...
Bulutlu bir güneşe...
Kapıya gelen düşe..
Herşeye benzeyebilir...

Ben pencereye benzettim...
Penceremden bakıyorum
Dışarıdakilere...
İçimdekiler......

Siz de bakın...
Ama,
Önce buğuları silelim...
Hüzünler dökülsün...
Aydınlık görünsün
Penceremize....

GÖZLERİM..

Gözler, gözlerim. Sonsuz yolculuğumun giriş kapısı.
Zaman zaman derinliklerinde kaybolduğum, keşfe değer bir dağı tam tanımladığımı zannettiğimde arkasında bir daha, bir daha dağların oluştuğu, belki de tüm serüvende Kaf Dağına ulaşıp arkasını görebilme umudu taşıdığım seyr-ü sefer hali. Bazen sağa sola amaçsızca koşturduğum ya da yorulup bir sedir ağacının gölgesinde dinlendiğim, koca kanatlı bir Anka kuşu yanılgısıyla kara bir karga kanadına tutunup uçmaya çabaladığım ya da bir kartalın gözlerinde dorukları ve yamaçları seyrettiğim, yüzlercesinde gözlerimde gözlerini bulmaya çabaladığım yaşam pınarım.

Koşturup dururken berelenen ayaklarımı yok sayma yanılgısıyla baktım dünyaya açılan o minik , simsiyah pencereden. Nice gözler gördüm neşeli, sevecen, küskün, hüzünlü, kızgın, öfkeli, nemrut ve kaygısız, tasasız ve korkulu. Karanlığının ışıltısında boğulduğum ya da derinliğinde bir ışık selinde yuvarlandığım, yuvarlanıp da uzaklarda siyahla beyazın kaynaşıp ışıldadığı, yüzer gibi yayıldığım, ha elimi uzatsam sanki değivereceğim o meltem esintisi gibi huzurun, mutluluğun, aşkın parladığı o mekansız, zamansız ülkenin sınırlarını zorladığım o gözlerde ne yolculuklar yaptım ya da yaptığımı sandım. Ne zaman iblisin esintisi sansam, beni o ülkeden geri savuranı, göz bebeklerimde iblisin sureti, dudaklarda gülümseme, sinemdeki mücevher kutusu ha çıktı ha çıkacak. Gözlerimde iblis ya da iblisin gözlerinde ben. Bereli ayaklarım yok ya, bu yolculukta ne dermanım olur otlar, ne kanadım olur kuşlar. Korunaklı bahçemde gözlerimin ardından seyrederken dünyayı, kimi zaman gözyaşlarım suladı bu bahçeyi, kimi zaman kahkahalarım besledi çiçekleri. Her bir çiçeğinizi gözlerimde, şarkısı derinliklerde. Her bir yaşam kat kat, kabuk kabuk gözlerde.

Bir çıtırtıyla kayanın arkasına saklanan kertenkelenin korkusu, ekmek kırıntısını taşımaya çalışan bir karıncanın telaşı, balı için kraliçe arıya polen taşıyan işçi arının kanat vızıltıları, kurbağanın diline yapışan sineğin son varolma çabaları, kelebeklerin cezbetme dansı ve yılanın görüş sahasında heykel gibi duran farenin ölüm korkusu. Hepsi gözlerde, gözlerimde yazılı. Şimdi ise bahçemde, gözlerimin arkasından dünyayı seyretmek daha avantjlı. Ve bu ne büyük zaman savurganlığı… Avuçlarımızda sandığımız yaşamın avuçlarındayken, can zamanda hapisteyken, bu ne aymazlık bu ne korkaklık.

Bedene tutuklu gözlerim korkudan büzüşmüş gözlere değdiğinde, gözlerde suretimi gördüğümde, susuzluktan çatlamış toprak gibi kana kana su içti dudaklarım. Can pınarından gelen o su akarken serin serin tüm hücrelerime, sudaki aksim çarptı kirpiklerime. Kirpiklerim birbirine her değdiğinde, dalgalansa bile siluetim, orada, o suda… ve gözlerimde gözlerin, can bedende hapiste, beden zamanda, zaman bellekte…

Gözlerim mi geri dönmüştü yoksa ben mi görmüyordum önceki sahnelerde bilmem ama, sinemdeki mücevher kutusunda bir çırpıntı, bir çırpıntı. Kapağı ha açıldı, ha açılacak. Bereli ayaklarımda lokman hekimin merhemleri, mısır taneleri gibi patlayan korku kabukları, her kabuğun altındaki saf beyazlık, beyazın verdiği huzur ve yolculuk adımları. İne çıka o sarp dağ yolları, patikalar ve önüm sıra seyirten Anka kuşu. Yol ayrımında ne yön gösteriyor,
ne çukur olduğunda yerini. Suskunluğun büyüklüğünde, gözleri gözlerimde, koca kanatlarını açmış beni izlemekte…

Gözlerim, yaşam yolculuklarım, bu geri dönüş yollarında istasyon duraklarım. Ve şairin dediği gibi her istasyonda yeni yüzler, yeni sesler eski sözler / Bu şiir bitmiş bir şarkının devamını özler…

Gözler, gözlerimde gözlerin ve göğsümdeki mücevher kutusu ha açıldı, ha açılacak

                           SONSUZ YOL..

“insanın en ortak hüznü olmalı yalnızlık...”

sadece bir kaçış değil kendi gizemimizden,
salt bir oyalanış değil, can sıkıntısı döngüsünde,
aslında en derinlerden, en yüzeysele,
varlığımızın kanıtını ararız ilişkilerde.
tek başına öylesine güvensiz,
hissedişlerimiz bile korkuya bağımlı,
dışsal olumlamalara gereksimim duyarız,
kendimize dair her betimlemede,
hatta var’ım diyebilmek için bile.
oysa ne dost, ne arkadaş yetmez,
bize içrek olanın sağaltımına.

ve yalnızlık,
doğrudan bize çarpmasıdır yaşamın
arada şok emici tamponlar olmadan.
zor ama o denli kaçınılmaz,
sarsıcı ama o denli aydınlatıcı.

kendimizden kaçamayışımızdır yalnızlık,
ve kabullenişimiz, kaçamadığımızı,
ola ki bir bilinç eşiğinde
farkedişimiz,
bir sonsuz ağ ortasında
asla yalnız olmadığımızı.

• "Bedeninden ayrılırken bir parçasını yanımda taşıyordum bakışlarının"
• Bir ihtimâldi varlığın... Yokluğun, utandığımız bir yalan şimdi...

Kendisi 1987 senesinde dünyaya geldi.

bir parça sessiz,bir parça sakin,duygularını belli etmeyen,biraz da asabi.en sevdiği kanka(sı ,ları)ERTUNA ve COGİ

FELSEFE Sİ IŞIK VE SEVGİ'DİR.EN ÇOK SEVDİĞİ SANATÇI HAYRANI iİLHAN İREM'DİR.KENDİSİNİ 97DEN BERİ DİNLER.

DAHA SONRA SI HAYAT MACERASI SÜRÜYOR.İLERLEYEN YILLARDA NE OLUR BİLEMEM AMA HAYATA SARILMAYA ÇALIŞAN,DEDİĞİNİ YAPAN,KARİZMATİK DİYEBİLECEĞİM BİR İNSAN.

bütün renkleri içeren
tek bir renk vardır:
ışığın rengi...
kapı aralığından
yüzünüze yansıyan budur...